Μαμά θα γίνω μαμά. Μόλις 20 ετών.

Και ξύπνησα σ’ ένα πρωινό που δεν θύμιζε τίποτα το χθεσινό. Ήμουν μόλις 20 ετών. Αν με ρωτούσες μια μέρα πριν θα σου έλεγα πως ο κόσμος μου ανήκει. Αν με ρωτούσες εκείνη την στιγμή θα σου έλεγα πως δεν υπάρχω πια.

Θέλημα Θεού, έλεγαν. Ευτυχία, έλεγαν. Θα τα καταφέρεις, έλεγαν.

Ήμουν 20 ετών. Και δεν ήμουν έτοιμη για αυτό. Τρόμαξα. Φρίκαρα. Πανικοβλήθηκα. Ούρλιαξα. Πλάνταξα. Τίποτα από εδώ και πέρα δεν θα είναι το ίδιο. Ούτε εγώ άλλωστε θα ήμουν πια η ίδια.

Μαμά θα γίνω μαμά. Είπα και λύγισα.

Μου πήρε χρόνο να το δεχτώ. Μου πήρε χρόνο να βρω την δύναμη να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να αναλάβω τις ευθύνες μου. Η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως τα θέλουμε. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι πάντα για κακό. Δεν έχει πολύ νόημα να ψάξεις το γιατί. Δεν έχει σημασία εκείνη την στιγμή να βρεις το πως στο διάολο ήρθαν τα πράγματα έτσι. Αναζητάς απλά από κάπου να πιαστείς.

Και η δύναμη που έψαχνα βρισκόταν ήδη μέσα μου. Το ίδιο πλάσμα που έφερε τα πάνω κάτω, ήταν και η δύναμη που απεγνωσμένα αναζητούσα. Δύναμη να αντιμετωπίσω τον περίγυρο.

Δύναμη να τελειώσω τις σπουδές μου. Δύναμη να το φέρω στον κόσμο. Δύναμη να το μεγαλώσω. Δύναμη να συνεχίσω. Δύναμη να ΖΗΣΩ.

Από εκείνη την στιγμή και για πάντα αυτό το παιδί θα είναι η δύναμη μου.

Και δεν μετάνιωσα ποτέ και για τίποτα. Γιατί ήταν, είναι και θα είναι ότι πολυτιμότερο. Δώρο Θεού, και ας ήμουν μόλις 20 ετών.

Λία – olatrela.com