Με άδειασες φιλικά




Ήμουν ένα ποτήρι γεμάτο που απλά το πήρες και το άδειασες. Μετά κοίταξες μέσα να σιγουρευτείς πως δεν έχεις αφήσει τίποτα, το σκούπισες με ένα πετσετάκι και το έβαλες πίσω στην θέση του. «Όπως το πήρα, το επιστρέφω», θα σκέφτηκες. Χα. Δε με ρώτησες μαλάκα. Δεν σε ένοιαξε. Απλά με άδειασες. Και πόνεσε. Πόνεσε πολύ. Όχι τόσο επειδή το ποτήρι πλέον δεν έχει σταγόνα στον πάτο αλλά επειδή δεν είχε δεύτερη σκέψη η πράξη σου.

Και ο πόνος ο πολύς είναι αυτός που δεν έχει πλέον κραυγή να βγάλει. Και είχα από αυτόν. Και η σιωπή να ξέρεις σηματοδοτεί δυνατά συναισθήματα. Και όλη νύχτα μέσα σε αυτή την έβγαλα. Και είναι που το ρολόι δείχνει περασμένες 3 και εγώ με τα πόδια στον τοίχο, με βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι και άλλοτε με μάτια κλειστά στην ίδια πάντα στάση, αφήνω τα δάκρυα να κυλίσουν. Αλλά οι ήχοι είναι ανύπαρκτοι. Δεν παίρνω ανάσες. Δεν έχει λυγμούς η φωνή μου. Ανατριχιαστική ησυχία. Τρομακτική θα έλεγα και ας είναι επιλογή μου.




Είναι που με άφησε κενή. Ο άνθρωπος που του έδωσες τα πάντα ξαφνικά έγινε το τίποτα που πήρε το πάντα σου και χάθηκε. Και ανάβεις το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, και αυτό να τελειώνει και να σβήνει μαζί με κάθε ελπίδα που μπορεί να είχες κρατήσει.

Μα είναι που ήθελα όμορφο τέλος. Αν μπορεί κάτι με τέλος να ντυθεί με κάτι διαφορετικό του μαύρου. Αλλά εγώ το ήθελα. Ήθελα να ξέρω πως φεύγοντας είχε κρατήσει την μυρωδιά μου. Κάτι τις από μένα. Ήθελα όσο τον είχα, να του είχα προσφέρει κάτι που δεν του πρόσφερε καμιά. Και με το πέρασμα του χρόνου να ξέρω πως με κράτησε μέσα του όπως θα το κάνω και εγώ άλλωστε. Και ας είχε τελειώσει, εγώ ήθελα να ξέρω πως ότι ζήσατε θα είναι δικό μας. Αυτό σήμαινε όμορφο τέλος για μένα. Με το πέρασμα του χρόνου να μην τον σκέφτομαι σαν ένα ακόμα μαλάκα.

Γιατί είναι αλλιώς φίλε να ξέρεις πως με το που σβήνουν τα φώτα και πέφτουν οι τίτλοι τέλους έχεις αφήσει τα σημάδια σου επάνω στο κορμί του και αλλιώς να ξέρεις πως πέρασες και δεν άγγιξες και ας του έχεις δώσει όλο σου τον κόσμο. Αυτό είναι που πονάει περισσότερο να ξέρεις από κάθε τέλος. Το ότι περνούμε τις μέρες με ανθρώπους που τελικά δεν το αξίζουν. Με ανθρώπους που στο τέλος θα σου ζητήσουν ένα καφέ φιλικό για το αντίο. Φιλικό καφέ με τον άνδρα που σου έμαθε τον ορισμό της ηδονής. Φίλε όχι. Για να μπορείς να πιείς φιλικό καφέ με τον εραστή σου σημαίνει δεν τον ένιωσες ποτέ δικό σου. Και αυτό το φιλικά πόνεσε ακόμα παραπάνω να ξέρεις.

Και δεν είναι που ήταν το τέλος, είναι η απογοήτευση του ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι όπως πίστευες. Εγώ ήθελα να σε φυλάξω μέσα μου όμορφα και δεν μου έδωσες ούτε αυτή την επιλογή. Κρίμα.

Φιλικά η γυναίκα που πλέον σε ονομάζει τίποτα.

Λία – olatrela.com