Τα λάθη μου, πιο δικά μου και από τα σωστά μου

Και είναι που σαν άνθρωπος δεν θα έλεγα πως έχω κάνει τις καλύτερες επιλογές. Επιλογές που ένιωσα πως με πρόσβαλαν, δεν μου άρμοζαν. Επιλογές που με απογοήτευσαν ή απλά με γέμισαν ενοχές. Επιλογές που άλλες φορές πλήγωσαν εμένα και τρίτους και άλλες φορές μόνο εμένα. Με το πέρασμα του χρόνου έβλεπα πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάτι μου είχαν δώσει όλες και είναι αυτό που λέμε πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

Όταν το δέχτηκα αυτό, δέχτηκα μαζί και κάθε μου σωστή και λάθος επιλογή ξεχωριστά. Κυρίως τις λάθος. Και ένιωσα ανακούφιση. Σαν να έγιναν όλα πιο εύκολα. Γιατί να βασανίζομαι για κάτι τελειωμένο άλλωστε; Οι σωστές κινήσεις μας οδηγούν κάπου. Έχουμε κάποιο όφελος για αυτό άλλωστε και την ονομάζουμε σωστές. Μήπως όμως πιο πολλά έχουν να μας δώσουν οι λάθος; Σχεδόν πάντα έχω θρηνήσει για τις επιλογές που θα μπορούσαν να ήταν και καλύτερες. Μα και αυτά είναι δικό μου κομμάτι πως γίνεται να τις απαρνηθώ; Όταν λέμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν συμπεριλαμβάνονται όλα;

Και μέχρι να δεχτώ ότι οι λάθος επιλογές έχουν σκοπό και ουσία γέμιζα τις σελίδες τις ζωής μου με μουτζούρες. Πολλές μουτζούρες. Με την ελπίδα να μην τα βλέπω. Μα έλα που, όχι απλά συνέχιζαν να είναι εκεί, αλλά είχαν πάρει και πιο έντονη μορφή. Μου πήρε χρόνο να καταλάβω πως η άρνηση μόνο τα αντίθετα αποτελέσματα μπορεί να έχει. Αποδοχή είναι η λύση. Παίρνει χρόνο και θέλει κόπο δεν θα στο αρνηθώ. Αλλά στο τέλος τα βρίσκουμε. Μην σου πω πως κάποια από τα μεγαλύτερα μου λάθη τα έχω αγαπήσει για όσα μου έχουν δώσει. Και κανένα σύνολο από τις τέλειες πράξεις μου δεν ισοδυναμεί με τα προσφερόμενα μιας λανθασμένης.

Και μπορεί όταν τα έκανα να τα μίσησα αλλά τώρα θα σου ορκιζόμουν πως μπορεί και να τα έκανα ξανά. Που ενώ πέρασα νύχτες δύσκολες και ατελείωτες μέσα στο παράπονο και την ανάλυση τώρα νιώθω εντάξει μαζί μου. Δεν είναι πως το λάθος έγινε ποτέ περηφάνεια αλλά δικά μου είναι και αυτά. Μην σου πω πως είναι πιο δικά μου και από τα σωστά μου. Και αν με ρωτάς τίποτα δεν θα άλλαζα από το παρελθόν. Και όσοι μπορούν να το πουν αυτό σημαίνει τα έχουν βρει με τον εαυτό τους. Είναι εξηγημένοι με κάθε τους λέξη, πράξη και ας μην ήταν ότι καλύτερο μπορούσαν να κάνουν.

Μπορεί και να με πεις και τρελή. Δίκιο θα έχεις. Μα αν δεν τα ζούσα δεν θα ήμουν αυτή που είμαι τώρα. Και μέρα με την ημέρα με αγαπώ πιο πολύ. Και ξέρεις γιατί; Γιατί έμαθα να αγαπώ και μια άλλη πλευρά μου. Εκείνη που συνειδητά ή ασυνείδητα σφάλει. Αλλά τα αποδέχομαι και συνεχίζω με καλύτερες προοπτικές για τις αυριανές μου επιλογές που έχουν ωριμάσει από τις χθεσινές. Και αν δεν το έχουν ακόμη κάνει, έχουν μέρες ακόμα μπροστά τους να το κάνουν. Και η αυριανή μέρα είναι. Μέρα για λάθη και πάθη. Έτσι όπως πρέπει να την ζει κάθε άνθρωπος για να ωριμάσει και να ομορφύνει σαν άτομο. Ένα άτομο που έχει πάρει κάτι από το χθες και είναι ακόμα πιο έτοιμο για το αύριο.

Λία – olatrela.com